CHARAKTER PUBLICYSTYKI

W latach siedemdzie­siątych pojawia się szereg artykułów analizu­jących różne przejawy nierówności w życiu społecznym. A więc już nie batalia na płasz­czyźnie pryncypiów ideologicznych, lecz wska­zywanie na społeczne konsekwencje polityki gospodarczej. Odkąd z trybuny VI Zjazdu PZPR padły słowa o sprawiedliwości i rów­ności społecznej w socjalizmie, spory o kształt równości społecznej przenoszą się w sferę interpretacji danych empirycznych lub diagnoz polskiej rzeczywistości społecznej. Nie wygasa stary spór między egalitarystami a antyegali- tarystami, ale zwolennicy obu tych koncepcji przestają szermować orężem ideologicznym, odwoływać się do teoretycznej wizji przyszłego społeczeństwa równości itp. Publicystyka na­biera wskutek tego charakteru mniej dogma­tycznego, staje się bardziej dyskusją o palących problemach dnia dzisiejszego.Jednocześnie rozważania nad równością społeczną w latach siedemdziesiątych zostają wzbogacone o istotny wątek sprawiedliwości społecznej.

Witaj na stronie! Jestem z zawodu przedszkolanką, mam ogromne doświadczanie do pracy z dziećmi chcę dzielić się z Wami moja wiedza w tym temacie. Zapraszam do regularnego odwiedzania mojego serwisu.